An-Sophie Fontaine

H. Claus

with one comment

Een geheel andere kwestie; op literair niveau weliswaar.

Ik vraag me af, om welke reden, wijlen Hugo Claus zozeer gelauwerd werd door vele critici ? Hoe zijn teksten geïnterpreteerd worden door de lezer ?

Neem nu, Absynthe Minded, die laatstleden een intrigerend gedicht, getiteld Envoi, op muziek hebben geplaatst.

Hoe interpreteren jullie dit gedicht ? Vanwaar zou deze schrijver, dichter, de erkenning gekregen hebben ? Waarom zou er erkenning om dit gedicht ontstaan ?

ENVOI
Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze ’t huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar  
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.

Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,  
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.

Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad  
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.

Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,  
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,  
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.

ENVOI
My verses stand gawping a bit.
I never get used to this. They’ve lived here
long enough.
Enough. I send them out of the house, I don’t want to wait
until their toes are cold.
Unhampered by their unclear clamour
I want to hear the humming of the sun
or that of my heart, that treacherous sponge that hardens.

My verses don’t screw classically,
they babble commonly and bluster far too nobly.
In winter their lips leap.
in spring they lie flat at the first warmth,
they ruin my summer
and in autumn they smell of women.

Enough. For another twelve lines on this sheet
I’ll hold my hand over their head
and then they’ll get a boot up the arse.
Go and pester elsewhere, one-cent rhymes
tremble elsewhere before twelve readers
and a snoring reviewer.

Go now, verses, on your light feet,
you have not trodden hard on the old earth
where the graves laugh when they see their guests,
the one corpse stacked on top of the other.
Go now and stagger to her
whom I do not know.

© 1985, Hugo Claus
From: Gedichten
Publisher: De Bezige Bij, Amsterdam, 2004
ISBN: 90 234 1287 7
© Translation: 2005, John Irons

Written by ansophie

september 4, 2009 bij 10:17 pm

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ik begrijp niet heel erg goed wat er te ‘erkennen’ valt. De schrijver heeft toch altijd gelijk… De interpretatie is ook altijd heel erg persoonlijk. Er hoeft geen vaste interpretatie te zijn voor poëzie. Ik vind het een bijzonder maar schoon gedicht. Mooi gebracht ook door Absynthe Minded. Liefs, Astrid

    Astrid

    september 11, 2009 at 7:23 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: