Hersenspinsels
Ik filosofeer graag. Het is de onrechtstreekse voeding tot mijn schrijven. En schrijven maakt me meer mens, of geeft me tenminste de illusie mens te zijn.
Vreemdgenoeg worden mijn zinnen nooit overdag geboren.
Steeds in de nachtelijke stilte, van mijn denken.
‘Vrijheid in een staat of structuur, is beperkte vrijheid.’
‘Strijk de ijdelheid, en je legt het in je kast als bescheidenheid.’
‘Een kunstenaar moet provoceren, om zijn naam waardig te zijn.’
“Zolang het individu bestaat, blijft alles mogelijk.”
Vrijheid kent geen grenzen, enkel beperkingen.
(Die van jezelf)
“Ik zal enkel een verfborstel nemen,
als ik voel dat er een schilderij moet geschilderd worden.”
Talent is een wegwijzer. Ambitie de weg.
Wegwerppoëzie.
Gooi maar mijn woorden weg.
Als ware het afval.
Maar zelfs afval,
heeft ooit iets betekend.
Als Kunst een klaagmuur is
tegen de handhaving, tegen de staat, tegen om het eender welk maatschappelijk probleem,
waarom worden sommige kunstvormen dan in het openbaar als
“openbare schending” erkend?
Maar laat me terugkeren naar de vraag
‘waarom is kunst een klaagmuur tegen staat, handhaving, eender welk maatschappelijk probleem geworden?
Een kunstenaar moet helemaal niet provoceren om zijn naam waardig te zijn. Hij moet ten hoogste zichzelf vernieuwen.
ruben
december 28, 2007 op 9:39 pm
Vernieuwing is een mooie nuance.
Zonder vernieuwing zou Monet nooit van karikatuurtekenen zijn overgestapt naar het impressionisme.
Maar echter; Monet hééft daadwerkelijk enige provocatie weten te veroorzaken met zijn eigenzinnige schilderstijl.
(Namelijk: de eerste expositie in het salon des refusés, dat als zich als een reactie heeft ontluikt op het Salon; daar waar classicistische kunstwerken en Oudheidsgerelateerde werken als enige kunst werd aanvaard).
In die tijdsgeest werd “l’art pour l’art” als een ’schande’ gezien. Iets wat tegen de wetten inging en natuurlijk ook enige reacties uit wist te lokken bij de Parijzenaars.
En uit die zogenaamde ’schande’ is zelfs de benamende term impressionist ontstaan. Alhoewel het door een journalist als een pejoratief woord in gebruik werd genomen, waren de kunstenaars nét blij met die benaming. Het illustreerde wat zij waren.
ansophie
januari 16, 2008 op 6:38 pm
‘Talent is een wegwijzer. Ambitie de weg’
ongeloofelijk waar.
maar ook zonder wegwijzer vind je soms je weg.
nog een mooie:
things are queer, duane michals (ken je mss al?.)
http://nl.youtube.com/watch?v=s3XnYOF_CQw
hannah
juli 10, 2008 op 3:14 pm