Slenterend doorheen het Dublinse wegennet, ontdekte ik in een verloren uithoek een expositie van de inmiddels bejaarde fotograaf Josef Koudelka, die gedurende mei 68, te Praag, de opstanden en rellen tussen Russen en Tsjechiërs in beeld heeft gebracht. Zelf had hij nooit kunnen voorzien dat diezelfde beelden, meer dan veertig jaar later, zo’n historische waarde konden bevatten.

1968 Praag

 ‘Regarde-toi, toi seul est la clé du bonheur’

Kunstenaar Jean-Marie ‘t Kint

     Jean-Marie ‘t Kint houdt van provoceren. Wanneer ik hem uithoor over zijn inspiratiebronnen, weet hij ‘beeldschone vrouwen’ als een dominante inspiratiebron aan te duiden. Kunst is voor hem een levensstijl; hij leeft en werkt tussen ontelbare schilderijen en kunstwerken.
   Zo transformeerde hij zijn alledaagse meubilair tot een kunstobject. Schroot tovert hij om tot iets waardevols. Betekenisloos afval tot een herbruikbaar product.

‘Een ware rokkenjager en charmeur‘, waarschuwt André me. Zijn alledaags en vertrouwd gezelschap, is alcohol. ‘Vroeger dronk hij veelal rode wijn. Nu, is hij overgeschakeld op bier. Sigaren daarentegen, die rookt hij sinds ettelijke jaren.’, aldus André. In een oogwenk heb ik begrepen dat de tweetalige Jean-Marie ‘t Kint een ware bon vivant moet zijn.

Zijn gehele domein, is een waar kunstenparadijs. Op grind, gras en beton, tref je overal ongedefinieerde kunstobjecten aan. Oorspronkelijk was Jean-Marie een geschoold architect, maar in de loop der jaren kon hij het zich steeds meer permitteren om zich toe te leggen op zijn passie.

Wanneer ik zijn werken nader bestudeer, meen ik invloeden te herkennen van het dadaïsme, expressionisme en l’art brut.

   Echter, zal blijken, dat Jean-Marie zichzelf aan geen enkele van vooropgenoemde stromingen wil verbinden. ‘Als je hier rond zal wandelen, zal je merken dat ik periodes heb waarin ik soortgelijke werken maak. Maar geen enkel kunstwerk die je hier ziet, is verbonden aan een stroming. Alle werken verschillen zowel inhoudelijk als vormelijk van elkaar.’

    Zijn collectie is uitgebreid. ‘t Kint exposeert zelden en houdt zijn kunstwerken zorgvuldig bij. Hoeveel het er zijn, weet hij niet precies. Een wilde gok durft hij niet te wagen, al zou het een collectie zijn die een schilders-en kunstenaarscarrière van reeds 33 jaar beslaat.

   Veel van zijn werken, behandelen zeer persoonlijke kwesties. Zo beplakte hij, na zijn echtelijke scheiding, zijn keukendeur vol met coupons, die de aandelen vormen van zijn huis ‘MAC 3’. Met alcoholstift schreef hij een treffend en zeer persoonlijk citaat neer, die zijn eenmansbestaan enigszins weet te verklaren: ‘Regarde-toi, toi seul est la clé du bonheur’

Lambermont, Doornik, Brussel,… zijn een van de weinige steden waarin hij zijn werken wist tentoon te stellen. Nochtans gaan er enkele pareltjes schuil in zijn verzameling. Wat er met zijn kunsthuis en collectie gebeuren zal, na zijn dood, weet hij exact niet. ‘Gelukkig bent u vandaag gekomen om het voorgoed vast te leggen’.

Ik heb eens geproefd van concertfotografie. Leuk om doen. Maar het sluit niet zozeer aan bij mijn visie over fotografie.

                                                                   Balthazar in de Ancienne Belgique te Brussel

Yesterday’s People ligt sinds de laatste boekenbeurs trots opengeslagen in mijn uitbreidende boekenrek. Meermaals doorblader ik dit fotoboek, en steeds opnieuw word ik overtroffen door een zeker respect voor de reizende fotograaf in kwestie, zijn stijl blinkt uit in zijn werk, zijn visie vormt een coherente samenhang tussen verschillende beelden, die diverse contexten uitlichten.

Tim Dirvens reportagefotografie is spraakmakend. Geen wonder dat de man foto’s aflevert ten dienste van onze Belgische krant ‘De Morgen’. Op visuele wijze tracht hij taboes te doorbreken, verscholen burgerconflincten aan het woord te laten, vergeten werelden een stem te geven, dat alles op een analoge wijze, in een tijdperk waarin globalisering en digitalisering een dominerend karakter aanneemt.

Met enige reden heb ik hier beduidend minder geblogd, maar mijn terugkomst luid ik niet in met lege handen, integendeel!

Eind mei kan je hier mijn praktisch eindwerk bezichtigen. Een expositie in uw huiskamer. Wat wil een mens nog meer? ;)            Meer volgt nog…

Intussen heb ik zowel digitaal als analoog een volledige portrettenreeks samengesteld… waarmee ik terug van start wil gaan.

En o ja,

                     een gelukkig nieuwjaar !

                                                                  Twee-eenheid

                                  Eigen trailer binnen het jaarthema Gekte & Waanzin

De alomgekende toreadors zijn een alledaags begrip in het zuidelijke Spanje.
Hun kleurrijke plunjes, hun sierlijke bewegingen, zelfs hun naam alleen al, doet vermoeden dat zij niet enkel de arena betreden uit voorliefde voor het gevecht maar ook om de roem die hen eert.
Erkenning van het Spaanse volk betekent veel voor een toreador, zowel op financieel als persoonlijk vlak.
Maar als je als toreador wordt uitgejouwd door rasechte Spanjaarden, vergeet dan niet dat er ook gevolgen zijn in je carrière.

Daarom is het begrijpelijk dat vele toreadors met zenuwen een strijd tegemoet gaan. (zie foto)

Maar liefst zeven stieren vonden op twee uur tijd de dood in de arena.

Enkele uren geleden heb ik voor het eerst een stierengevecht bijgewoond.
Laat de beelden voor zich spreken.

Hier is alvast één uit de selectie.