An-Sophie Fontaine

Alom gejuich! Ons bloed, zweet en tranen staat eindelijk op het wereldwijde net.

Lobke De Clercq & An-Sophie Fontaine

Het Canvasproject is sinds dit weekend officieel afgewerkt!

Zonder Lobke zou dit niet gelukt zijn

En de muzikale ondersteuning van Mathias en Peter verdient ten zeerste een bedankingswoord

Zodus werd ik overtroffen door een licht furieuze man, die enigszins last had van xenofobie.

“Samenleven in een multiculturele gemeenschap, is geen gemakkelijke opgave“, is een veelgeciteerde quote die ik die bewuste week vaak heb horen wederkeren.

Nochtans, ontmoette ik daar,  Mohammed; een ietwat oudere maar hartelijke man met een hart voor kinderen.
Uit ons gesprek is gebleken dat hij zijn geloof aanwendt voor het verrichten van goede daden. Dit uit zich dan door het opvangen van kinderen, gedurende vakanties en vrije momenten.

Ik betrapte hem nadien op enige behulpzaamheid; behoedzaam hielp hij een onhandig kind een creatief idee te verwezenlijken. Zo waagden enkele jongelingen zich aan het groots opgevatte idee om een houten bed in een te timmeren. Een onmogelijk ogende opgave die enkele hindernissen kende, maar Mohammed toonde met zijn behulpzame handelingen aan dat àlles mogelijk is.

Hij stelt de opgevangen kinderen grenzen noch beperkingen. Hij geeft hen kansen. Leert hen die kansen te verwezenlijken.

Misschien had ik die tooghanger dan toch maar moeten doorverwijzen naar Mohammed ?
Misschien had deze man nooit kansen gekend noch gegrepen?
Misschien heeft hij nooit iemand gehad zoals Mohammed ?

Bij gebrek aan degelijk materiaal, red ik me met het beschikbare materiaal. De ingescande negatieven verliezen hierdoor enigszins hun kwaliteit. Maar toch, bieden beperkingen genoeg gelegenheden aan om te experimenteren..

Het is intussen een gehele week  geleden dat ik in Antwerpen vertoefde. Antwerpen Linkeroever meerbepaald. Inderdaad, Linkeroever, dat gekend staat om zijn beruchte, sociale woonblokken. Velen vormen een vooroordeel bij het horen van deze plaatsnaam, weinigen zijn er echter daadwerkelijk geweest.

Schrijnende verhalen gaan schuil achter de statige gebouwen.  In een betonnen landschap huizen de torenhoge dromen en hun stillevens. Wie zijn oren spits, kan de verhalen, op geplaveide paden, waarnemen.

Linkeroever, bevindt zich op amper een boogscheut van het bruisende centrum. Het vormt enigszins een slaapstad voor slapeloze zielen. Men ontdekt er een grote diversiteit aan nationaliteiten en culturen. Velen leven er echter een bescheiden bestaan. Het stadsbeeld wordt gevormd door oudere weduwen, schalkse knapen, kersverse gezinnen, …

Deze plek lijkt me, bij aanvang, een schat aan verhalen te herbergen. Met enige vastbeslotenheid, beslis ik om de tuinen om te spitsen, op zoek naar spraakmakende verhalen en opmerkelijke volksfiguren.

Zo beland ik in een  aftands cafeetje, gevestigd tenmidden enkele identiek gelijkende, kolossale gebouwen. Zijnde gevuld met simpele zielen, die zich reeds rond de voormiddag bijeen hebben geschaard om er te genieten van eenieders gezelschap en het alcoholisch gebrouwen bier, lijkt deze plek me het ideale ontmoetingspunt van allerlei opmerkelijke verhalen. Maar wanneer ik de tooghangers behoedzaam tracht uit te horen naar interessante verhalen, word ik plotsklaps overstouwd met racistische ideeën. Een oudere man, begint zijn beklag in een licht beschonken toestand, de aangrenzende grijsharige vrouw knikt enkel instemmend mee. Dit was een eerste impressie van Antwerpen Linkeroever.. Vanwaar die spuugde die man zijn opborrelende haat op me uit ? Vanwaar koesterde hij argumentloze ideeën en opvattingen, die niet eens gestaafd waren op eigen ervaringen, maar roekeloze indianenverhalen?

Een vraag die ik mezelf stelde en waar ik beslist een antwoord op wou ontdekken.

wordt vervolgd

Yesterday’s People ligt sinds de laatste boekenbeurs trots opengeslagen in mijn uitbreidende boekenrek. Meermaals doorblader ik dit fotoboek, en steeds opnieuw word ik overtroffen door een zeker respect voor de reizende fotograaf in kwestie, zijn stijl blinkt uit in zijn werk, zijn visie vormt een coherente samenhang tussen verschillende beelden, die diverse contexten uitlichten.

Tim Dirvens reportagefotografie is spraakmakend. Geen wonder dat de man foto’s aflevert ten dienste van onze Belgische krant ‘De Morgen’. Op visuele wijze tracht hij taboes te doorbreken, verscholen burgerconflincten aan het woord te laten, vergeten werelden een stem te geven, dat alles op een analoge wijze, in een tijdperk waarin globalisering en digitalisering een dominerend karakter aanneemt.

Deze week ben ik, nogmaals eens, grootscheeps afgeweken van mijn weg.
Ik ‘moest’ communiefoto’s maken om te ontdekken dat mijn visuele bedoelingen nog steeds bij fotojournalistiek aanleunen.

 Beelden met een boodschap blijven mijn bewuste doel.

Zoals de Duitse auteur Hesse het literair wist te verwoorden : men moet trachtten te vinden, niet te zoeken.

Zoeken betekent doelbewust zoeken naar iets, een welbepaald doel voor ogen hebben. Vinden daarentegen, is open staan voor potentiële vondsten.

 Er brandt een zekere drang in mij om, in een uiterst radicale en impulsieve bui, halsoverkop te vertrekken naar het buitenland. In die toestand verkeer ik al enkele maanden. Maar verplichtingen en verantwoordelijkheden vormen voorlopig nog een barrière, waar ik graag uit vrij wil breken. België barst. Ik heb het gevoel dat alles hier al gezegd is. In herhaling vallen is zodoende geen optie. Reproduceren ook niet.

Enigszins hoop ik erop wat vakantiegeld bijeen te kunnen sprokkelen waarmee ik een ondernemingsgezinde reis kan ondernemen. Liefst zo gauw mogelijk. In de hoop oog in oog te komen te staan met sterke beelden. Verhalen. Ervaringen. Wijsheden.

Tot zover deze nota aan mezelf en u.