Doisneau ontmaskerd

                                  

Wie dacht dat Doisneau dit beeld lukraak en met veel geluk het leven heeft kunnen schenken, zou zo wel eens verkeerd kunnen zijn. In Historische Kritiek, een uiterst interessant en kritisch vak, werd dit beeld uitvoerig toegelicht. Klaarblijkelijk heeft onze zogezegde straatfotograaf dit plaatje geënsceneerd in opdracht van het Amerikaanse magazine Live! Een onthutsende openbaring. Het begrip straatfotografie krijgt hierdoor een geheel andere betekenis…

Ontdekking van de week: Don McCullin

                                                 

Klokkenmaker

                   

H. Claus

Een geheel andere kwestie; op literair niveau weliswaar.

Ik vraag me af, om welke reden, wijlen Hugo Claus zozeer gelauwerd werd door vele critici ? Hoe zijn teksten geïnterpreteerd worden door de lezer ?

Neem nu, Absynthe Minded, die laatstleden een intrigerend gedicht, getiteld Envoi, op muziek hebben geplaatst.

Hoe interpreteren jullie dit gedicht ? Vanwaar zou deze schrijver, dichter, de erkenning gekregen hebben ? Waarom zou er erkenning om dit gedicht ontstaan ?

ENVOI Mijn verzen staan nog wat te gapen. Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang genoeg gewoond. Genoeg. Ik stuur ze ’t huis uit. ik wil niet wachten tot hun tenen koud zijn. Ongehinderd door hun onhelder misbaar   wil ik het gegons van de zon horen of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt. Mijn verzen neuken niet klassiek, zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel. In de winter springen hun lippen, in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,   zij verzieken mijn zomer en in de herfst ruiken zij naar vrouwen. Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad   hou ik ze de hand boven het hoofd en dan krijgen zij een schop in hun gat. Ga elders drammen, rijmen van een cent, elders beven voor twaalf lezers en een snurkende recensent. Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,   jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde waar de graven lachen als zij hun gasten zien,   het ene lijk gestapeld op het andere. Ga nu en wankel naar haar die ik niet ken.

ENVOI My verses stand gawping a bit. I never get used to this. They’ve lived here long enough. Enough. I send them out of the house, I don’t want to wait until their toes are cold. Unhampered by their unclear clamour I want to hear the humming of the sun or that of my heart, that treacherous sponge that hardens. My verses don’t screw classically, they babble commonly and bluster far too nobly. In winter their lips leap. in spring they lie flat at the first warmth, they ruin my summer and in autumn they smell of women. Enough. For another twelve lines on this sheet I’ll hold my hand over their head and then they’ll get a boot up the arse. Go and pester elsewhere, one-cent rhymes tremble elsewhere before twelve readers and a snoring reviewer. Go now, verses, on your light feet, you have not trodden hard on the old earth where the graves laugh when they see their guests, the one corpse stacked on top of the other. Go now and stagger to her whom I do not know.

© 1985, Hugo Claus From: Gedichten Publisher: De Bezige Bij, Amsterdam, 2004 ISBN: 90 234 1287 7

© Translation: 2005, John Irons

Diane Arbus

De inmiddels overleden fotografe Diane Arbus wist met een welbepaald controversieel concept, een ware omwenteling en enige naambekendheid te veroorzaken. Zo bracht zij slechts enkelingen in beeld die hoogst uitzonderlijke fysieke kenmerken wisten te vertonen. Met een stel fotografische beelden doorbrak ze meerdere taboes. Arbus slaagde erin om enkele, dissidente mensen of levensstijlen op een positieve manier in beeld te brengen.

Wat maatschappelijk niet aanvaard werd, werd door haar, op een uiterst kritische doch subtiele manier, ter sprake gebracht.

Arbus

Friesland: Experiment

Experiment: Negatief

Een uit het archief opgerakeld negatief. Deze blinde pop, verscholen in een oude, leren koffer behoorde ooit toe aan een oude, dementerende vrouw. De bijbehorende brief werd geschreven door haar kleindochter, die deze attributen, zorgvuldig bewaarde na haar dood.

Ontdekking van de week: Josef Koudelka

Slenterend doorheen het Dublinse wegennet, ontdekte ik in een verloren uithoek een expositie van de inmiddels bejaarde fotograaf Josef Koudelka, die gedurende mei 68, te Praag, de opstanden en rellen tussen Russen en Tsjechiërs in beeld heeft gebracht. Zelf had hij nooit kunnen voorzien dat diezelfde beelden, meer dan veertig jaar later, zo’n historische waarde konden bevatten.

1968 Praag

Witte Raven

                                       ”In het diepste van uw gedachten dwaalt hij dansend rond om met zijn bewegingen poëtische mijmeringen teweeg te brengen.”                                        

             Dansende dichters, ze bestaan. Maarten Van den Bussche is er het fysieke bewijs van. Met lijf en lenden zet hij poëtische verhalen neer op podia. Reeds een decennia lang beoefent hij fervent diverse danstechnieken in zijn dansschool Dancelot. Meermaals veroverde hij, als multidisciplinair kunstenaar in spe, Brugse podia en ook dit komend najaar mag dit opnieuw het geval wezen. 
       Zo valt hij weldra te aanschouwen in een Brugse theaterproductie ‘We Are The Streets’, gecoacht door de even beloftevolle theatermaker Michiel Soete. Bovendien slaagde deze jongvolwassen knaap alvast voor zijn eerste toelatingsproeven aan het RITS.

      Hoog tijd dus om onze oren te spitsen en levendig te luisteren naar het gezang van deze Witte Raaf , alvorens hij de deur uit vliegen gaat.

A.F.: “Maarten, je spitst je toe op én poëzie én dans. Best een uitzonderlijke combinatie.”
Maarten: Moet het nog uitzonderlijker worden?
                       Ik dans, schrijf gedichten en ben niet verwijfd. (glimlacht)

A.F.: Welke producties heb je al op je curriculum vitae?

“Naast de traditionele dansvoorstellingen, workshops en stages, heb ik meegewerkt aan diverse dansproducties. Dansproject 8 was een rondtoerende productie doorheen Brugge. Zo heb ik reeds vier keer deelgenomen aan ‘Dansez Dansez’, een dansevenement in het Brugse entrepot. En bracht ik een Engelstalig stuk, onder leiding van de Britse dramaturg Lou Cope, op NAFT; een theaterfestival voor jonge, beloftevolle theatermakers.”

Maarten valt te aanschouwen in de nieuwe jongerenproductie van De Werf in Brugge,
2, 3, 7, 8 en 9 oktober
in CC De Werf

Entomoloog

Entomologie: Insectenkunde

In het Brusselse Museum voor Natuurwetenschappen werkt een intrigerende entomoloog bijna dagdagelijks intensief aan een uitvoerige wetenschappelijke studie. Jean-Luc B. is een rustgevende man en behoort veruit tot één van de meest aangenaamste mensen die ik tot hiertoe al in beeld heb mogen brengen.

Jean-Marie ‘t Kint : Kunstenaar

 ‘Regarde-toi, toi seul est la clé du bonheur’

Kunstenaar Jean-Marie ‘t Kint

     Jean-Marie ‘t Kint houdt van provoceren. Wanneer ik hem uithoor over zijn inspiratiebronnen, weet hij ‘beeldschone vrouwen’ als een dominante inspiratiebron aan te duiden. Kunst is voor hem een levensstijl; hij leeft en werkt tussen ontelbare schilderijen en kunstwerken.
   Zo transformeerde hij zijn alledaagse meubilair tot een kunstobject. Schroot tovert hij om tot iets waardevols. Betekenisloos afval tot een herbruikbaar product.

 Wanneer ik hem opzoek, in het bijzijn van zijn jeugdvriend André, tref ik hem een licht beschonken toestand aan. De lege Jupilerblikjes sieren zijn atelier.

Jean-Marie mag dan alleenstaand wezen, dit biedt geen garantie tot het niet genieten van het vrouwelijke gezelschap.

‘Een ware rokkenjager en charmeur‘, waarschuwt André me. Zijn alledaags en vertrouwd gezelschap, is alcohol. ‘Vroeger dronk hij veelal rode wijn. Nu, is hij overgeschakeld op bier. Sigaren daarentegen, die rookt hij sinds ettelijke jaren.’, aldus André. In een oogwenk heb ik begrepen dat de tweetalige Jean-Marie ‘t Kint een ware bon vivant moet zijn.

Zijn gehele domein, is een waar kunstenparadijs. Op grind, gras en beton, tref je overal ongedefinieerde kunstobjecten aan. Oorspronkelijk was Jean-Marie een geschoold architect, maar in de loop der jaren kon hij het zich steeds meer permitteren om zich toe te leggen op zijn passie.

Wanneer ik zijn werken nader bestudeer, meen ik invloeden te herkennen van het dadaïsme, expressionisme en l’art brut.

   Echter, zal blijken, dat Jean-Marie zichzelf aan geen enkele van vooropgenoemde stromingen wil verbinden. ‘Als je hier rond zal wandelen, zal je merken dat ik periodes heb waarin ik soortgelijke werken maak. Maar geen enkel kunstwerk die je hier ziet, is verbonden aan een stroming. Alle werken verschillen zowel inhoudelijk als vormelijk van elkaar.’

    Zijn collectie is uitgebreid. ‘t Kint exposeert zelden en houdt zijn kunstwerken zorgvuldig bij. Hoeveel het er zijn, weet hij niet precies. Een wilde gok durft hij niet te wagen, al zou het een collectie zijn die een schilders-en kunstenaarscarrière van reeds 33 jaar beslaat.

   Veel van zijn werken, behandelen zeer persoonlijke kwesties. Zo beplakte hij, na zijn echtelijke scheiding, zijn keukendeur vol met coupons, die de aandelen vormen van zijn huis ‘MAC 3’. Met alcoholstift schreef hij een treffend en zeer persoonlijk citaat neer, die zijn eenmansbestaan enigszins weet te verklaren: ‘Regarde-toi, toi seul est la clé du bonheur’

Lambermont, Doornik, Brussel,… zijn een van de weinige steden waarin hij zijn werken wist tentoon te stellen. Nochtans gaan er enkele pareltjes schuil in zijn verzameling. Wat er met zijn kunsthuis en collectie gebeuren zal, na zijn dood, weet hij exact niet. ‘Gelukkig bent u vandaag gekomen om het voorgoed vast te leggen’.

   
 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

Deze foto’s werden op 19 – 22 augustus geëxposeerd op het Antwerpse kunstenfestival Studio Villanella, in het Studio Herman Teirlinck Gebouw. www.studiovillanella.be

Dublin

Dit heiligenbeeld overziet en beschermt de Ierse taxichauffeurs die dagdagelijks hun leven wagen in het grootstedelijke verkeer van Dublin.

Studio Villanella